Κάντε κλικ στην εικόνα για να ταξιδέψετε με το Σταγονούλη.
Σάββατο
ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΑΞΙΔΕΤΕΙ - Ο ΣΤΑΓΟΝΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΕΥΔΑΠ
Κάντε κλικ στην εικόνα για να ταξιδέψετε με το Σταγονούλη.
Παρασκευή
«Επίσης, από ζωή έβριθε η Λίμνη. Ψάρια και χέλια, βατράχια και νερόφιδα κατά μυριάδες στα νερά της! Νερόκοτες (κουκλικές, όπως τις λεν οι ντόπιοι), αγριόπαπιες, αγριόχηνες και άλλα πουλερικά, αγρίμια, αλεπούδες, κουνάβια, αγριόχοιροι, ακόμα και λύκοι που κατέβαιναν ως εκεί το χειμώνα, γέμιζαν τη Λίμνη ψίθυρα, κακαρίσματα, πιπίσματα, τσιρίγματα, ουρλιάσματα, σουσουρίσματα, μουρμούρες, κρότους γνωστούς και άγνωστους, που πολλαπλασιαζόντουσαν στα σιωπηλά νερά της, της έδιναν όψη μυστηριώδικη και φαντασμαγορική»
ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ, Στα μυστικά του βάλτου
ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ, Στα μυστικά του βάλτου
Τετάρτη
Ο ΝΕΡΟΥΛΑΣ-Ο ΠΑΓΟΠΩΛΗΣ
Ο ΝΕΡΟΥΛΑΣ !
ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΒΡΥΣΕΣ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΟ ΝΕΡΟ , ΜΟΝΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΠΗΓΑΔΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙ . ΕΤΣΙ ΚΑΘΕ ΠΡΩΪ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΑΛΑΤΑ , Ο ΝΕΡΟΥΛΑΣ ! , ΒΕΒΑΙΑ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ , ΔΙΟΤΙ ΓΑΛΑ ΕΙΧΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΕΙΧΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΒΡΥΣΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ , ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΒΑΡΕΛΕΣ Ή ΜΕ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΒΑΡΕΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΦΟΡΤΩΝΑΝ ΣΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙ !
ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΙΧΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΑΙΔΑΡΟ ΤΟΥ ΔΥΟ ΒΑΡΕΛΑΚΙΑ ΔΕΜΕΝΑ Ή ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΡΟ ΕΝΑ-ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΒΕΡΕΛΙΑ ΜΕ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ Ή ΧΤΥΠΟΥΣΕ ΤΗΝ ΚΟΥΔΟΥΝΑ ΤΟΥ , ΕΤΡΕΧΑΝ ΕΞΩ ΟΙ ΝΟΙΚΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ ΜΕ ΔΟΧΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ , ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ "ΠΗΓΑΔΑΚΙ" ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ !
Ο ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΝΕΡΟΥΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ , ΗΤΑΝ Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ . ΒΕΒΑΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ , ΟΙ ΝΕΡΟΥΛΑΔΕΣ ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΠΛΕΟΝ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ , ΘΑ ΤΙΣ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ , ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΡΟΔΕΣ , ΤΕΤΟΙΑ ΤΡΙΚΥΚΛΑ ΚΑΤΕΚΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1940 , ΙΣΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ !
Ο παγοπώλης, ένα επάγγελμα που χάθηκε.
Το επάγγελμα του παγοπώλη υπήρχε ως τη δεκαετία του 1960.
Περνούσε από τις γειτονιές με το φορτηγό ή το τρίκυκλό
του γεμάτο πάγο. Οι νοικοκυρές έβγαιναν για να πάρουν πάγο,
ολόκληρη κολώνα ή μισή. Ο παγοπώλης φορούσε τα γάντια του
για να μην παγώνουν τα χέρια του και με έναν γάντζο
έπιανε τον πάγο, τον έκοβε με τον κόφτη και τους τον έδινε.
Αυτές τον έβαζαν στο ψυγείο εκείνης της εποχής
(που το έλεγαν παγωνιέρα). Εκεί διατηρούσαν τα τρόφιμά τους
και είχαν και δροσερό νερό. Σήμερα δεν υπάρχει παγοπώλης
γιατί όλοι έχουμε ηλεκτρικά ψυγεία στα οποία διατηρούμε
τα τρόφιμά μας, έχουμε κρύο νερό και παγάκια.
O παγοπώλης της Ερμού
Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Πέτρος Ταμπούρης
Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Ταμπούρης
Μουσική: Πέτρος Ταμπούρης
Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Ταμπούρης
Ο παγοπώλης της Ερμού
Μες στις δροσιές του ουρανού
Πικρά χαμογελάει
Το γάντζο και το δίχτυ του
στην πλάτη κουβαλάει.
Μες στις δροσιές του ουρανού
Πικρά χαμογελάει
Το γάντζο και το δίχτυ του
στην πλάτη κουβαλάει.
Ο παγοπώλης της Ερμού
Στην κορυφή του Υμηττού
Κερνάει λεμονάδα
Κάτω η Αθήνα καίγεται
Πίσσα και καμινάδ
Στην κορυφή του Υμηττού
Κερνάει λεμονάδα
Κάτω η Αθήνα καίγεται
Πίσσα και καμινάδ
Τρίτη
Το ραγισμένο δοχείο (Κινέζικος μύθος)
Πριν πολλά χρόνια, σε μια επαρχία κάπου
στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία
κουβαλούσε καθημερινά νερό απο ένα μακρυνό
ρυάκι με δυό μεγάλα δοχεία περάσμενα σε ένα
μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους
ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα
όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς
διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη
στάθμη του νερού εώς τη μέση.Έτσι για δύο ολόκληρα
χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο
ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που
εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον
οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν
δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά
απο αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή
και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.
"Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου
ζητήσω συγγνώμη!"
"Μα γιατί;" ρώτησε η γριά. "Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;"
"Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω
της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!"
Η γυναίκα χαμογέλασε:
"Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι
υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη
μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την
εκμεταλλεύτηκα." "Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και
εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα
τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα
τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου!"
Δευτέρα
ΤΟ ΝΕΡΟ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΕΘΙΜΑ-ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ
Το νερό στη θρησκεία
Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του στη γη, ο άνθρωπος κατάλαβε τι σημασία που είχε το νερό για τη ζωή τη δική του αλλά και των άλλων πλασμάτων της. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο το νερό είχε σημαντικό ρόλο σε όλες τις θρησκείες. Για τον ίδιο λόγο οι άνθρωποι έπλασαν πολλούς μύθους και παραδόσεις για το νερό... Το νερό στο Χριστιανισμό: Το καθαρό και διάφανο νερό συνδέθηκε στενά με τη λατρεία του χριστιανισμού. Είναι ο αγιασμός που φυλάμε δίπλα στο εικονοστάσι. Με αυτό μας ραντίζει ο ιερέας στην αρχή κάθε μήνα, στην αρχή της σχολικής χρονιάς και σε κάθε καινούριο ξεκίνημα στη ζωή μας. Ακόμα είναι το νερό του Ιορδάνη, όπου βαπτίστηκε ο Χριστός από τον Ιωάννη το Βαπτιστή, αλλά και το νερό της κολυμπήθρας, που ξεπλένει κάθε νέο χριστιανό από το προπατορικό αμάρτημα. Λατρευτικές εκδηλώσεις όπου χρησιμοποιείται το νερό στην Εκκλησία Στο Χριστιανισμό: Στην ορθόδοξη εκκλησία , στη γιορτή των Φώτων, το νερό παίζει τον πρωταρχικό ρόλο στην τελετή αγιασμού των υδάτων που γίνεται σε όλους τους ναούς. Επίσης μετά την ταφή του νεκρού, όσοι παρευρίσκονται πλένουν τα χέρια τους σε ένδειξη εξαγνισμού. Στον Ισλαμισμό: Οι μουσουλμάνοι προσεύχονται 5 φορές την ημέρα στραμμένοι προς τη Μέκκα. Πριν από κάθε προσευχή, πλένουν τα χέρια, τα πόδια, τα αυτιά και το στόμα τους και βγάζουν τα παπούτσια τους πριν μπουν στο τζαμί για προσευχή. Στον Ινδουισμό: Οι ινδουιστές θεωρούν τα νερά του Γάγγη ιερά και μπαίνουν σε αυτά για να θεραπευτούν. Στις όχθες του υπάρχουν ιερές πόλεις όπου οι πιστοί πάνε να προσκυνήσουν. Οι προσκυνητές χύνουν επίσης νερό μέσα στο Γάγγη ως προσφορά στους θεούς τους. Οι ινδουιστές το μήνα Φεβρουάριο ή Μάρτιο γιορτάζουν την επιστροφή της άνοιξης. Τότε βγαίνουν στους δρόμους, ανάβουν φωτιές και ραντίζουν ο ένας τον άλλο με σκόνες ή χρωματισμένο νερό.
ΕΘΙΜΑ
«Το έθιμο της Μπαρμπαρούσας». Στο Πέτα της Άρτας, τους καλοκαιρινούς μήνες που δεν έβρεχε και η ξηρασία κρατούσε μέχρι το Νοέμβριο, κινδύνευαν να καταστραφούν οι σοδειές και τα δέντρα. Γι’ αυτό οι άνθρωποι σκαρφίζονταν αυτό το αστείο έθιμο για να συγκινήσουν το Θεό να στείλει βροχή. Ένας άνθρωπος ντυνόταν με πρασινάδες από ψάθες, φτέρες, μυρτιές και ότι άλλο διαθέτει η φύση. Μετά τον έδεναν με ένα σχοινί και τον γύριζαν στις γειτονιές του χωριού. Οι χωριανοί τον ακολουθούσαν με κανάτια νερό, τα οποία κατά διαστήματα άδειαζαν επάνω του. Το ίδιο έκαναν και οι νοικοκυρές όταν περνούσε έξω από τα σπίτια τους. Το νερό που έριχναν πάνω στις φτέρες της «Μπαρμπαρούσας» (έτσι ονόμαζαν το μασκαρεμένο άνθρωπο) συμβόλιζε το νερό της βροχής που θα έπεφτε για να ποτίσει τα δέντρα και τις καλλιέργειες των κατοίκων. Κάποιοι, αντί για νερό πετούσαν χρήματα και η «Μπαρμπαρούσα» πήδαγε ψηλά σαν αρκούδα και τα ‘πιανε. Μερικοί γελούσαν με αυτό το θέαμα αλλά «αυτός» πίστευε πως έκανε έργο σωτήριο. Καθώς γύριζαν τα στενά δρομάκια του χωριού τραγουδούσαν κι ένα ποιηματάκι: «Μπαρμπαρούσα περπατεί το Θεό παρακαλεί για να ρίξει μια βροχή μια βροχή καλή καλή για να γίνουνε τα στάρια να γεννήσουνε τ’ αμπάρια»
Το έθιμο της «Πιπεριάς» Το έθιμο της «Πιπεριάς» τηρούνταν στην Κύμη της Εύβοιας και γινόταν το καλοκαίρι, για να βρέξει και να ποτιστούν τα διψασμένα καλαμπόκια. Το πρωί, πριν σκάσει ο ήλιος, ντύνουν μια γυναίκα του χωριού «Πιπεριά» , δηλαδή την τυλίγουν με ανθισμένη αγριάμπελη. Μετά , δένουν στη μέση της ένα μακρύ κόκκινο ζωνάρι. Στην άκρη του ζωναριού δένουν ένα μεγάλο κουδούνι προβατίνας, το οποίο ακούγεται καθώς η γυναίκα περπατάει. Στο μεταξύ έχουν μαζευτεί όλοι οι χωριανοί, άντρες, γυναίκες και παιδιά γύρω της. Ο γεροντότερος του χωριού φέρνει μια μεγάλη λεκάνη με νερό και πρώτος παίρνει νερό με τη χούφτα του και καταβρέχει τη γυναίκα που είναι ντυμένη «πιπεριά». Στη συνέχεια, κάνουν όλοι το ίδιο, ενώ η «πιπεριά» κάνει υποκλίσεις σε εκείνον που την καταβρέχει. Όλοι μαζί τραγουδούν: Πιπεριά γλυκιά ρουδιά γλήγουρα στουν Αϊ-Λια Κι Αϊ-Λιας στον ουρανό, για να ρίξ’ Θεός νερό. Για τα στάρια, για τα κθάρια, για τα φτωχού τα παρασπότια. Ύστερα περνούν όλοι μαζί από όλα τα σπίτια του χωριού. Λένε πως πολλές φορές μετά το γύρισμα της «Πιπεριάς» βρέχει!
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το αίμα νερό δε γίνεται. Σιγανό ποτάμι να φοβάσαι. Στην αναβροχιά, καλό είν΄ και το χαλάζι. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα, χαρά σε κείνον το ζευγά που ΄χει πολλά σπαρμένα. Το ποτάμι κοιμάται, ο όχτρος δεν κοιμάται.
ΠΗΓΗ:http://micro-kosmos.uoa.gr/
Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του στη γη, ο άνθρωπος κατάλαβε τι σημασία που είχε το νερό για τη ζωή τη δική του αλλά και των άλλων πλασμάτων της. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο το νερό είχε σημαντικό ρόλο σε όλες τις θρησκείες. Για τον ίδιο λόγο οι άνθρωποι έπλασαν πολλούς μύθους και παραδόσεις για το νερό... Το νερό στο Χριστιανισμό: Το καθαρό και διάφανο νερό συνδέθηκε στενά με τη λατρεία του χριστιανισμού. Είναι ο αγιασμός που φυλάμε δίπλα στο εικονοστάσι. Με αυτό μας ραντίζει ο ιερέας στην αρχή κάθε μήνα, στην αρχή της σχολικής χρονιάς και σε κάθε καινούριο ξεκίνημα στη ζωή μας. Ακόμα είναι το νερό του Ιορδάνη, όπου βαπτίστηκε ο Χριστός από τον Ιωάννη το Βαπτιστή, αλλά και το νερό της κολυμπήθρας, που ξεπλένει κάθε νέο χριστιανό από το προπατορικό αμάρτημα. Λατρευτικές εκδηλώσεις όπου χρησιμοποιείται το νερό στην Εκκλησία Στο Χριστιανισμό: Στην ορθόδοξη εκκλησία , στη γιορτή των Φώτων, το νερό παίζει τον πρωταρχικό ρόλο στην τελετή αγιασμού των υδάτων που γίνεται σε όλους τους ναούς. Επίσης μετά την ταφή του νεκρού, όσοι παρευρίσκονται πλένουν τα χέρια τους σε ένδειξη εξαγνισμού. Στον Ισλαμισμό: Οι μουσουλμάνοι προσεύχονται 5 φορές την ημέρα στραμμένοι προς τη Μέκκα. Πριν από κάθε προσευχή, πλένουν τα χέρια, τα πόδια, τα αυτιά και το στόμα τους και βγάζουν τα παπούτσια τους πριν μπουν στο τζαμί για προσευχή. Στον Ινδουισμό: Οι ινδουιστές θεωρούν τα νερά του Γάγγη ιερά και μπαίνουν σε αυτά για να θεραπευτούν. Στις όχθες του υπάρχουν ιερές πόλεις όπου οι πιστοί πάνε να προσκυνήσουν. Οι προσκυνητές χύνουν επίσης νερό μέσα στο Γάγγη ως προσφορά στους θεούς τους. Οι ινδουιστές το μήνα Φεβρουάριο ή Μάρτιο γιορτάζουν την επιστροφή της άνοιξης. Τότε βγαίνουν στους δρόμους, ανάβουν φωτιές και ραντίζουν ο ένας τον άλλο με σκόνες ή χρωματισμένο νερό.
ΕΘΙΜΑ
«Το έθιμο της Μπαρμπαρούσας». Στο Πέτα της Άρτας, τους καλοκαιρινούς μήνες που δεν έβρεχε και η ξηρασία κρατούσε μέχρι το Νοέμβριο, κινδύνευαν να καταστραφούν οι σοδειές και τα δέντρα. Γι’ αυτό οι άνθρωποι σκαρφίζονταν αυτό το αστείο έθιμο για να συγκινήσουν το Θεό να στείλει βροχή. Ένας άνθρωπος ντυνόταν με πρασινάδες από ψάθες, φτέρες, μυρτιές και ότι άλλο διαθέτει η φύση. Μετά τον έδεναν με ένα σχοινί και τον γύριζαν στις γειτονιές του χωριού. Οι χωριανοί τον ακολουθούσαν με κανάτια νερό, τα οποία κατά διαστήματα άδειαζαν επάνω του. Το ίδιο έκαναν και οι νοικοκυρές όταν περνούσε έξω από τα σπίτια τους. Το νερό που έριχναν πάνω στις φτέρες της «Μπαρμπαρούσας» (έτσι ονόμαζαν το μασκαρεμένο άνθρωπο) συμβόλιζε το νερό της βροχής που θα έπεφτε για να ποτίσει τα δέντρα και τις καλλιέργειες των κατοίκων. Κάποιοι, αντί για νερό πετούσαν χρήματα και η «Μπαρμπαρούσα» πήδαγε ψηλά σαν αρκούδα και τα ‘πιανε. Μερικοί γελούσαν με αυτό το θέαμα αλλά «αυτός» πίστευε πως έκανε έργο σωτήριο. Καθώς γύριζαν τα στενά δρομάκια του χωριού τραγουδούσαν κι ένα ποιηματάκι: «Μπαρμπαρούσα περπατεί το Θεό παρακαλεί για να ρίξει μια βροχή μια βροχή καλή καλή για να γίνουνε τα στάρια να γεννήσουνε τ’ αμπάρια»
Το έθιμο της «Πιπεριάς» Το έθιμο της «Πιπεριάς» τηρούνταν στην Κύμη της Εύβοιας και γινόταν το καλοκαίρι, για να βρέξει και να ποτιστούν τα διψασμένα καλαμπόκια. Το πρωί, πριν σκάσει ο ήλιος, ντύνουν μια γυναίκα του χωριού «Πιπεριά» , δηλαδή την τυλίγουν με ανθισμένη αγριάμπελη. Μετά , δένουν στη μέση της ένα μακρύ κόκκινο ζωνάρι. Στην άκρη του ζωναριού δένουν ένα μεγάλο κουδούνι προβατίνας, το οποίο ακούγεται καθώς η γυναίκα περπατάει. Στο μεταξύ έχουν μαζευτεί όλοι οι χωριανοί, άντρες, γυναίκες και παιδιά γύρω της. Ο γεροντότερος του χωριού φέρνει μια μεγάλη λεκάνη με νερό και πρώτος παίρνει νερό με τη χούφτα του και καταβρέχει τη γυναίκα που είναι ντυμένη «πιπεριά». Στη συνέχεια, κάνουν όλοι το ίδιο, ενώ η «πιπεριά» κάνει υποκλίσεις σε εκείνον που την καταβρέχει. Όλοι μαζί τραγουδούν: Πιπεριά γλυκιά ρουδιά γλήγουρα στουν Αϊ-Λια Κι Αϊ-Λιας στον ουρανό, για να ρίξ’ Θεός νερό. Για τα στάρια, για τα κθάρια, για τα φτωχού τα παρασπότια. Ύστερα περνούν όλοι μαζί από όλα τα σπίτια του χωριού. Λένε πως πολλές φορές μετά το γύρισμα της «Πιπεριάς» βρέχει!
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το αίμα νερό δε γίνεται. Σιγανό ποτάμι να φοβάσαι. Στην αναβροχιά, καλό είν΄ και το χαλάζι. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα, χαρά σε κείνον το ζευγά που ΄χει πολλά σπαρμένα. Το ποτάμι κοιμάται, ο όχτρος δεν κοιμάται.
ΠΗΓΗ:http://micro-kosmos.uoa.gr/
Παρασκευή
Πέμπτη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)